-
O! STILLE KOUDE WINTERNACHTEN.
O! stille koude winternachten.
Waarom moet alles nu staan treuren.
Geen enkel blaadje is nog groen.
Straks zal het gaan sneeuwen,
en wordt alles wit en koud.
O!stille koude winternachten.
Waar is de zomer met zijn groen.
Met zijn vogels en zijn bloemen.
Wij missen alles nu zo zeer.
Waarom komt de zomer nu niet weer.
O!stille koude winternachten.
Als de wind zo ijzig waait.
En de vriezeman weer komen gaat.
Dan o! dan wordt alles treurig weer.
In die stille koude winternachten.
geschreven op 14 november 1974.
Door letje.
EEN ZEEMANS VAART.
Een zeeman kent zijn gevaren,
als hij s'nachts op t'brake water,
naar de overkant zal varen.
Een zeeman kent geen vrees nog
angst.
Geen huilen van hun vrouwen zal hun,
binden aan de touwen.
Een zeeman moet,en zal de zee
bevaren.
Een zeemans goud ligt in de zee.
Met varen zal hij zijn geld vergaren.
Voor vrouw en kind.
Voor huis en haard.
Een zeemans vaart!
geschreven op 4 maart 1973.
Door letje.
WAAROM............WAAROM.
Waarom,huilen als je alle reden
hebt om te lachen.
Er worden in deze wereld al zoveel nutteloze,
tranen vergoten.Wees blij en lach je tanden bloot.
Toon aan iedereen dat er nog redens zijn om te
lachen.
Kijk om je heen,je ziet een mooie
bloem.
Een zwangere vrouw,een kindje dat speelt.
Is dit alles niet de moeitte waard.
Of moet het steeds geld zijn dat een glimlach,
waard is.O! wee als je alleen dan kan lachen.
Je bent mischien rijk,maar o! zo
arm.
Waarom een traan,als een lach zoveel beter is.
geschreven op 26 november 1982.
Door letje
O!Moeder
O!Moeder jij gaf mij t'leven,dit
is reeds zo lang geleden.
Jij was verheugd op die stond toen ik het leven vondt.
Jij vergat de pijn van t'baren,toen je mij in je armen
mocht dragen.Jij behoede mij voor de gevaren,
die steeds in het leven komen opdagen.
Was ik ziek dan sliep je bijna
niet,dag en nacht
hebt jij dan gewacht.Dag en nacht heb jij dan gebeden.
Als het gevaar dan was geweken,dan pas heb jij
weer blij gekeken.
O!Moeder jij zonne van mijn leven,
die mij steeds alles zal trachten te geven.
Maar nooit,O!Moeder zal ik uw kind,U dit alles,
alles kunnen weder geven,wat jij je leven lang
aan mij gegeven hebt.
geschreven op 9juni 1969.
door letje!
Mijn Zusje.
Mijn zusje steeds kreeg jij van
mij een kusje,
wij deelden zo veel leed en pijn waarom moet,
het nu zo zijn.Wij konden elkaar niet missen,
hoe kon ik mij zo in jou vergissen.Jij was voor
mij wat het water is voor de bloemen.Wat de
zee is voor de vissen ,dus ik wil jou niet missen.
Waarom breek jij met je zus,ik was
er toch
steeds voor jou en liet je nooit in de kou.
Maar hier zit ik nou met al mijn trouw aan jou.
Wat er in je om gaat weet ik niet meer,maar
weet dat ik ,je zus nog steeds van je hou.
Ook al ben je niet meer hier ik heb je lief.
geschreven op 20oktober.2004
door letje
Voor LUNA.
Jij een kind,geboren uit de moederschoot,
waar je met veel liefde en warmte werd
omringd.Waar je groeide negen maand,
Jij werd geboren en begon je bestaan.
Toen de navelstreng verbroken werdt.
LUNA vonden jouw ouders de mooiste
naam.Zo zal jij voortaan door t'leven gaan.
Je werd in vrijheid geboren,Je bent met
andere verbonden groot en klein,die "medemens"
en ook "naasten" zijn.
LUNA,ik wens jou een langleven vol
warmte,gezondheid,liefde en geluk.
Het boek van jouw leven wordt nu geschreven,
men begon net aan hoofdstuk 3.
LUNA,moge het een bestseller worden.
Geschreven op 13 november 2004.
Voor mijn kleine meisje !
door letje.
Mijn Mien,
Ze is mijn zon ze is mijn regen.
Ze is er als ik haar nodig heb,een
lach een traan
we delen alles saam.Ze is als de
wind soms fris soms warm.
Ze is een engel ze waakt over
mij,als een kloek over haar kroost.
Ze is er als de kippen bij om mij
op te monteren.
Ze geeft het allemaal,wij hebben
zoveel gemeen,met elkaar.
Ze is een echte vriendin !!!!
Geschreven op17.01.2005.
door Letje
Valentijn!!!
Voor de ene moet het met bloemen,
voor de andere met eten,iets
zoets,.
vor de andere iets in goud,
voor mij hoeft het niet zo nodig.
Ik heb het liever altijd goed,
niet die ene dag,maar mijn ganse
leven,
Liefde is houden van elkaar ook al
ben je ,
eens minder mooi,eens minder
gezond.
Dat is voor mij Valentijn,er zijn
voor elkaar.
Geschreven op11februari 2005
door letje,
Rouw:
Rouw is het verhaal van een
wond,die "nooit meer"heelt.
Het is geboren uit herinneringen en verwachtingen
en wil verteld worden steeds weer.
Troosten is luisteren,naar het verhaal,iedere keer.
aandachtig en geduldig.Totdat het wachten uit de
verwachting is weggeèbd.En de herinneringen schone
geschenken zijn geworden.
Dan is de wond die"nooit meer"heelt geheeld.
geschreven op 5maart 2005 voor
pèpè
door letje.
Ware tevredenheid.
Ware tevredenheid
wie met weinig is gepaaid
en zijn eigen akker maait,
die en zoekt geen vreemde kust,
en is weinig ongerust.
Maar die 'tnetje spant te breed,
Die is nimmer zonder leed.
geschreven op 11.03.2005
door letje
VADER,
Vadertje lief mijn hart is
verscheurd.
Mijn tranen komen niet meer, alleen
een droge snik,mijn hart klopt in mijn
keel,het doet pijn je hier te zien liggen.
Vadertje wat een sterke man was
jij.
nu alleen nog geholpen door machines.
Je bent precies gekrompen,ik wou dat
ik je kon helpen.Je vecht een laatste
gevecht een gevecht dat je straks verliest.
Vadertje,o mijn Vadertje je was zo
sterk
nu verdwijn je in de lakens,je gezicht verraad
de dood....De dood waar niks tegen op ge-
wassen is,Vadertje is dit nu het eind punt.
of het begin?????????????
Geschreven 29-04-2005
om 19.36 uur
Door letje.
Kanker:
De vier seizoenen.
Lente,
Het was net alsof ze weer een beetje zin kreeg,
in het leven.Ze was net thuis uit het ziekenhuis en ja
hoor net als de bomen in hun knopjes kriebelingen ,
krijgen zo kreeg ons make het ook,het was net als-
of het weer lente voor haar werd.
Ze kreeg weer die prettige tinteling in haar ogen
en maakte weer grappen.
Zomer,
O!! Wat zag ze er goed uit ze bloeide net als de rozen-
laar achter in de hof.Heel af en toe zag ik haar een grimas
maken,had ze pijn ze zei van niet,maar ik had mijn twijfels.
Ze speelde weer in't toneel en maakte zo iedereen aan het ,
lachen.O!! ja ze bloeide open als een roos,maar het was
slechts een klaproos.Want op een morgen blies een harde
wind haar laatste blaadje af,haar broose stengel brak.
Herfst:
Net als buiten zagen wij met lede ogen toe hoe ze lang-
zaam maar zeker ontbladerd werd.Ze lachte moeizaam
naar ons haar kinderen en wij lachten terug maar,o..wat
was dat moeilijk.Je bent zo waardeloos en nietig op deze
wereld.Je wilt in opstand komen maar,tegen deze kracht
is geen kruid gewassen.En net als door de kracht van de
natuur menig sterke boom geveld wordt zo werd ook ons
moederke geveld.
Winter;
En toen kwam voor iedereen de winter.Net als buiten
werd het binnen stil met de dag werdt ze witter net alsof,
ze mee wilde met de seizoenen.In ons hart groeide met de
dag de angst en het was net of we de greep op haar ver-
loren.Ja we leefden ons leven maar niet meer bewust.
Hoe stiller en witter ons moederke werd hoe meer ik het
gevoel had dat ze een deel van mij meenam,maar waarheen??
Hoe ze smeekte laat mij gaan hoe erger wij haar begon-
en te missen.Ook al was ze nog hier toch hadden we
haar al niet meer.
Nooit zal ik nog zijn wie ik was,zonder ons moederke,
Zijn de seizoenen niet meer zo mooi,voor mij.
Voor mijn Schoonmoeder
Letje,reeds geschreven op 2
oktober 1993
maar kon het nu pas neer zetten.
19-05.2005.
.jpg)
.jpg)
