Maar ik zal eens tonen wat een energie er door mijn adders stroomt,hun eens laten voelen wat er mis is met de andere om mij heen.
Zij zijn de personen met de grootste handicap want zij zien niet en zij horen niet. Er zijn zelfs mensen die denken  zo iets is alleen voor lozers,wel ik kan je zeggen ik ben nooit een lozer geweest en toch overkwam het mij. Maar ik weet dat ik er geen schuld aan heb het werd mij gewoon aangedaan.

Nooit zal ik het moment vergeten waarop de fatale spuit werd toe gediend.
Het is net of ik steeds opnieuw die prik voel,mijn hele wereld stortte op dat moment in. Nooit meer dansen nooit meer normaal kunnen lopen,nooit meer mooie schoentjes kunnen dragen,een rokje tot boven de knie dit alles maak t dat je jezelf weer moet leren lief hebben,jezelf aanvaarden met een gebrek dat er steeds is je gaat er mee slapen en je staat er mee op.
Niemand die je zegt hoe je met zo iets moet leven je leert het je zelf wel met soms tranen in de ogen en soms met een lach.want blijven lachen het is de humor in ons gezin dat ons soms rechthoud. Wij kunnen samen lachen maar ook samen huilen, zelfs dat hebben we samen geleerd.

Vrienden:
Want ik zeg je door ervaring vertrouw niet te veel op vrienden want je zou wel eens flink bedrogen kunnen zijn,als je ze nodig hebt blijkt ineens dat je er geen meer hebt.
Of toch weinig ik had mijn reken sommetje vlug gemaakt hoor ik had er eentje over gelukkig zul je wel denken,maar waar is de rest ik had er zoveel schreef met de kerst 107 kaartjes naar mijn <vrienden>nu ik hier zit zie ik niemand meer.

Je moet je zelf moed geven ik leef van de ene week naar de andere ,heb soms ook behoefte aan een vlot gesprek met vrouwen over van alles . Mijn vriendin is voor mij een grote troost wij kunnen elkaar alles vertellen,we voelen elkaar gewoon aan.ik mag gerust eens uithuilen op haar schouder. Je kan je geen beter wensen we zijn altijd eerlijk tegen over elkaar,dat moet ook vindt ik je kan anders elkaars verdriet en plezier niet delen.  Je kinderen moet je los laten en als je ziet dat het goed gaat moet je daar plezier in hebben want het zijn die dingen die het leven de moeite waard maken .
die kleine dingen stond je vroeger niet bij stil nu wel,een bloem die je ziet open bloeien het is simpel maar voor mij van zo veel belang.Mijn man die s'avonds in bed voor het slapen gaan zijn hand rond mijn gezicht legt en zegt ,met uw klein schoon smoeltje ik zie je graag kijk daar voor wil je dan weer de strijd aanvangen,en er voor gaan je niet gewonnen geven. Mijn gezin is voor mij veel waard zeg maar alles. I k hoop dat we nog dikwijls zullen lachen om dwaze en ook om mooi momenten.
Mijn vriendin Claudine gaf mij de raad mijn verdriet van mij af te schrijven,waarvoor mijn dank. Het is vandaag15oktober de datum dat het gebeurd is komt dichter en dat is elke keer een moeilijk moment voor mij en voor mijn man. Soms denk ik bij mezelf morgen is alles weer goed het is maar een nare droom en als je het hard genoeg wilt zul je wel weer lopen,maar ik heb het al zo veel geprobeerd en het gaat niet. Maar hoe veel mensen met mij hopen daar niet op.
Maar we verliezen de hoop niet. Hopelijk komt er op een dag een of ander apparaat op de markt die ons mensen in een rolstoel kan helpen,ik zelf kan nog af en toe uit de rolstoel. Maar het is de laatste tijd weer verslecht door de druk van die twee hernia’s. Vandaag woensdag 15oktober ben ik eindelijk begonnen aan mijn boek ,wat vooraf ging aan heel de historie is ook van belang voor mij althans, je zult je misschien na verloop van tijd niet meer afvragen waarom ik je dit verteld hebt .

We zijn 18oktober 1999.het is 11uur in de voormiddag ik verwacht de verpleegster van het witgeelkruis om mij mijn dagelijkse inspuiting te geven met voltaren. Dit moet namelijk een week of twee ingespoten worden daar ik een hernia heb opgelopen door te veel te heffen. Ik had me juist op mijn zijde gedraaid toen de verpleegster vroeg als het in orde was dat haar collega leerling verpleegster de inspuiting gaf . Ik had geen bezwaar iedereen moet de kans, krijgen zijn beroep goed te leren en hoe leer je zo iets toch door te doen he.

En ja hoor alsof de duivel er mee gemoeid was, ik gaf een gil en dacht dat het door de pijn in mijn rug was maar het hield niet op.

De verpleegsters gingen verder naar een andere patiënt en ik dacht het wordt wel direct beter, maar het werd steeds slechter en toen ik wou rechtstaan om te gaan plassen kon ik niet meer op mijn benen staan.  Met een flinke klap kwam ik in aanraking met de salontafel, mijn gezicht was binnen de kortste keren veranderd in een opgeblazen rode bal,uit mijn een oog zag ik bijna niet zo dik was het .

Ik sleepte mij naar de gsm want die lag op de tafel.I k belde naar mijn zus Lucréce zij is direct gekomen en geeft de dokter verwittigt, toen de dokter kwam had ik reeds geen reflex meer in mijn rechter been. Maar blijkbaar was dit niet zo erg volgens haar leg wat ijs op dat blauwe oog en dat deden we dan ook maar want tenslotte is zij de dokter en die weten meestal waarover ze het hebben.

Dat dacht ik tenminste,maar owee ze had het goed mis .Want wat bleek enkele uren later? ja hoor alles liep in t'honderd ik had  al geen gevoel meer in gans mijn  rechts onderbeen en mijn been had een raar paars kleurtje, intussen was mijn man Fredy thuis gekomen en met een oogopslag had hij de situatie ingeschat, hij belde de dokter om te zeggen dat het er niet goed uit zag.

Toen zei de dokter ja ze had deze morgen al geen reflex meer,ik zal het zieken huis verwittigen doe ze maar binnen t'zal het beste zijn wat we kunnen doen.  En dat was dat daar kon je het mee doen ze is zelf niet meer ter plaatse geweest. We hebben dan maar gevraagd aan de buurvrouw om mijn tas met was en slaapkleding klaar te maken.

En nu mij in de wagen krijgen ik kon niet op mijn been steunen wat ik had niet eens het gevoel dat ik er een had,dus ze sleepten mij zo goed en zo slecht als het ging naar de wagen. Ik huilde als of hemel en aarde op het zelfde moment vergingen want voor mij was dat ook zo.

Aangekomen in het ziekenhuis werd ik heel erg goed behandeld,maar dat zou niet blijven duren. Ik werd van hier naar her getransporteerd en overal bekeken ze me alsof het in keulen donderde.K'werdt er moedeloos van ik was hier nu al 10 dagen en ik wist nog steeds niet of het nog goed zou komen.Maar toen gebeurde er iets dat ik in mijn stoutste dromen niet zou willen dromen,ze zouden mij eens helpen zie en inderdaad k'werdt naar de dokter gebracht je zal denken ja natuurlijk daar ben je voor in t'ziekenhuis,die dokter leefde nog in de tijd van hitler en ging mij eens vlug zeggen wat ik mankeerde, hij duwde niet bepaald zachtaardig mijn rechter been van voren naar achter en om gekeerd tot ik huilde van de pijn,toen hield hij verbaast op en vroeg mij of ik pijn had.

Toen ik bevestigend antwoordde lachte hij me uit en ging gewoon door,mevrouw vereecke je kunt daar geen pijn voelen als ik deze beweging doe.Ik vroeg hem op te houden en mij naar mijn kamer te laten gaan,zo als je wilt jij bent tenslotte de patiënt. Toen ik boven kwam huilde ik nog steeds de verpleegster belde de dokter op dat kon zo niet zij ze. na dat ik haar vertelt had van mijn ervaring met dokter de potter. Op dat moment was het juist bezoek mijn man was woedend en ik wilde direct mee naar huis ik kon thuis even goed pijn hebben vond ik.

De Dokter moest zich excuseren maar daar mee was mijn pijn niet weg, ik kreeg twee zware inspuitingen een om wat kalmer te worden en een voor de pijn. EN daar was de kous me af, nee hoor naar huis kon ik nog niet en van die verkeerde inspuiting daar werd in geen enkele taal over gesproken . Na 20dagen kwam de Dokter binnen en zei dat ik hem voor een week zou moeten missen,kon mij wat schelen dat hij op  reis ging. Ik kreeg nu alle dagen kine of hoe je het noemen wilt ik moest tussen twee staven leren lopen wat je lopen kon noemen, ik sleepte gesteund op mijn armen mijn rechter been achter me aan dat na twee stappen zo blauw uitsloeg als een druif.

die twee passen waar ik zeker 5 minuten voor nodig had mocht ik terug naar mijn kamer want het ging al heel goed he!  wablief dat had ik zeker niet goed verstaan. We waren intussen al een week verder, en ja hoor daar was mijn dokter terug in blakende gezondheid wat van zijn patiënt niet kon gezegd worden.

Hij schrok toen hij mij zag o! ben jij hier nog altijd,moest ik hier dan niet meer zijn vroeg ik hem. Hij antwoordde met een vraag wil je dan niet naar huis tuurlijk wel antwoordde ik kort.
Dan mag je van mij direct naar huis,en dokter wat heb ik nu komt het terug goed.  Ho HO ,jonge dame niet zo vlug we zien wel. En hop weg was hij alles was blijkbaar over deze zaak gezegd, thuis gekomen was er wel veel veranderd heel mijn wereld stond op zijn kop. Wat was er toch aan de hand,boven slapen kon niet meer ergens naar toe gaan zelfs naar  toilet bleek al voor problemen te zorgen.

Wat hadden ze me aan gedaan? Het begon nu pas goed door te dringen,ik was opeens  INVALIDE!!!!

Dat kon niet waar zijn dan maar naar een andere dokter,we reden naar Knokke niet om naar de zee te gaan, maar om een dokter Callens te gaan contacteren . De mens was heel erg vriendelijk en toonde aan Fredy waardoor hij met zekerheid kon zeggen dat het een verlamming betrof, en dat kunt u zo maar zeggen mijn vrouw heeft wel 25 dagen in het ziekenhuis gelegen zonder dat er over zo iets gesproken is  ,het zou wel goed komen.

Toen vroegen wij of het nog goed kon komen,de dokter zei dat we kans hadden op 1mm per dag dus dat was zo een twee jaar als er verbetering zou komen !! Terug naar huis we waren vol goede moed, we zouden ze eens tonen wat we allemaal konden. We begonnen met kine op aanvraag van dokter Brams, 5 keer in de week we kregen er ook inspuitingen bij want volgens mijn huisarts had ik dat nodig, Miocalsite!!!!Ik was nog nooit zo ziek ik moest braken na elke inspuiting,

Mijn haar begon met lokjes tegelijk uit te vallen , maar ik werd zieker en zieker ik moest 3 keer in de week ingespoten worden dus had ik geen tijd om te herstellen ik kreeg overal rode uitslag en mijn gezicht zwelde op het kon niet meer zijn ik zag het niet meer zitten . Dus weer naar dokter Brams hem uitgelegd wat een toestand erwas ontstaan door die inspuitingen, hij keek me aan en zei maar mijn braaf kind gehebt hij dat niet nodig .

Uw mono parese zal zeker niet beter worden door die spuiten, want dat is enkel voor mensen waarvan de kalk na een erge breuk niet terug aangroeit. Thuis gekomen heb ik mijn huisarts opgebeld en haar dit medegedeeld, ze was er niet blij mee  maar ik ben toch gestopt.We waren weer al een beetje opgevrolijkt  ,Mijn lieve vriendin kwam elke vrijdag mijn haar doen zo zag ik er ondanks alles weer toonbaar uit ;Mijn man kan hem niet neerleggen bij deze situatie,ik begrijp hem ook hoor hij is er ten slotte toch ook door verlamd in zijn doen en laten want ik kan zonder hem of een ander begeleiding het huis niet verlaten.

Je moet geen medelijden hebben met iemand die een handicap  geeft maar behandel ons dan ook niet als minderwaardig ,want we zijn even goed in ons hoofd als ieder andere en dat vergeten de meeste mensen. Dit even tussen door nu verder over mijn verlamming, mijn been ging van kwaad naar erger tot het net zo dik stond als mijn bil, wat nu gedaan de dokter wist geen raad dan maar op eigen houtje naar Lieve Vercammeren in kortrijk. Alles uitgelegd aan lieve en ja het was door die verlamming dat er een ophoping van water plaats vond mijn lymfeklieren deden hun werk niet meer, nog een probleem meer alles leek wel een eigen leven te gaan leiden.

Ik werd er zo stilaan aan gewend iedere dag wat anders voor te hebben. Lieve zou me behandelen met acupunctuur en met potten met vuur en moksan.Alles was goed voor mij gevoelen zou ik toch niet.Toen mijn huisarts weer eens op bezoek kwam vertelde ik haar dat mijn been niet meer zo dik stond nu ik naar Lieve ging.  Ze begon ermee te lachen t'zal wel zijn dat die madame met haar potten en pannen meer kan dan wij met medicamenten,en toch is het zo ik vertelde haar ook dat Lieve mij gezegd had dat ze mij niet weer het gevoel kon weer geven in mijn been maar dat niemand dat kon.

Dat maakte haar boos en ze heeft zelfs naar Lieve gebeld om haar te vragen int vervolg te zwijgen over dingen waar ze niet voor gestudeerd had.Maar ik ben bij Lieve blijven gaan zolang als nodig daar konden geen duizend dokters mij van weerhouden. We waren al in een stadium gekomen van aanvaarding ik althans wel,met Fredy bleek dat anders.

Toen kregen we op een dag bericht of we een zaak wilden opstarten tegen het witgeelkruis onze ziekenbond zou er voor zorgen en zelf zouden we er geen geld moeten in steken ,we antwoorden ja. Dat was de start nu zouden we het rap weten dachten we, maar ik kan je nu zeggen de molen van het gerecht draait heel erg traag ik geloof zelfs dat hij soms zelfs vergeet van te draaien.

We zijn nu al2003 en het is van 1999,dus reken zelf maar t’s lang he!Maar t'loopt niet weg , t'loopt zelfs helemaal niet! humor maar dan hele zwarte. Bij dit alles zou ik nog mijn vrienden vergeten ! Die vrienden waar ik in het begin van mijn verhaal voor waarschuwde ,ja hoor ik had ! veel vrienden en welke niet van de minste zo had ik 36 vrienden die elk weekend met ons samen waren ,

Om met de ballon te gaan varen 14jaar hebben we dit gedaan onze goede vrienden Luc en Annie we stonden altijd klaar alles moest wijken voor onze passie ballon varen, ik persoonlijk ging elke dag als het weer het toe liet mee om te helpen het was heerlijk  en altijd anders .Maar toen ik mijn verlamming opliep werd het ineens anders ze hebben ons nooit gezegd gemoet niet meer mee gaan, maar we konden uit alles opmaken dat we niet meer zo gewenst waren.

Er werd af en toe eens gesnakt zo van dat de traagste maar al begint te gaan naar de jeep, om de groep niet op te houden kwam ik niet meer uit de jeep ik bleef gewoon alleen wachten tot ze vol plezier in de jeep stapten.Ja want er was weer het een en het andere gebeurd waar ik geen deel meer aan had ,toen voelde ik mij pas nutteloos  alles werd mij zo maar afgenomen.Ik heb het nog een paar maanden aangezien maar op het laatst werd ik al kwaad dat zij daar plezier hadden en ik er geen deel meer van uitmaakte het was genoeg voor mij

.En nu dacht ik bij mezelf een zwartgat zo groot  dat is niet leefbaar ,we waren zo gezegd als vrienden uit mekaar gegaan,en ja hoor ze zijn nog een paar keer bij ons geweest de eerste 3maanden. Nu al ze ons tegen komen wuiven ze eens ze stoppen zelfs niet meer. Begrijpt ge nu wat ik bedoel met vrienden.Maar ja het leven gaat zijn gang en wat eens een groot gat bleek is nu opgevuld met de liefde voor mijn man  mijn kinderen en kleinkind mijnvriendin  en zusje .

Maar wat ik het meest mis is die praatjes over alles en de sfeer.Nu gaan we weer naar ons feitelijk verhaal vergeef mij mijn afdwalen het was sterker dan mezelf,op een morgen zat er bij mijn post een brief die mijn aandacht trok , een bruine envelop met daarop ministerie , oei  vergeten betalen?
Maar nee bij nader  inzien werd ik opgeroepen naar de controle voor mijn invaliditeit uitkering  om te kijken of ik  wel iets mankeerde zo ja zouden ze het eens nader  bekijken .Allee dan maar naar Gent mijn buurvrouwtje zou mij wel even brengen,om twee uur moesten wij daar zijn , mooi op tijd want met die rolstoel dat is ook niet alles.  We mochten even wachten, alle papieren in aanslag opeens gaat de deur open ik hoor mijn naam afroepen, we rijden binnen in het kabinet van dokter Crevits ik mag honderd jaar worden.

Toch zal ik deze man nooit meer vergeten. Dat was geen mens maar een laaghartig dier O! nee zelfs een roofdier doet zijn prooi  niet zoveel pijn. Maar vergeef mij mijn vooruit blik  het werd mij eventjes te veel. Nu je weet dat we al in het hol van de leeuw zijn ik kan het niet anders verwoorden, je zal het straks wel begrijpen, en Mevrouw Vereecke wie is die persoon die je vergezeld, mijn vriendin meneer aha, en wat mankeert er aan zeg het Ne keer   (lacht  gniffelend)  wel meneer heel het geval uit de doeken gedaan.

Stel u eens recht en ga eens tot aan die tafel daar , maar meneer dat zal niet gaan ik kan niet stappen ik heb toch die verlamming, hmmm we zullen eens kijken.

Kun jij lezen en schrijven!!!!!!!!!!!

Het was net alsof ik  mijn adem niet meer kon halen  ,het kon niet dat  dat stuk onmens mij hier zo maar belachelijk aan het maken was, waar was ik mee bezig waarom moest mij dat over komen. Hoe ik daar buiten ben gekomen weet ik niet meer, maar wel weet ik nog heel goed dat niemand mij ooit zo vernederd heeft.  Ik ben thuis gekomen en het hoefde allemaal niet meer, ik wou enkel nog rust ik moest niemand meer en dacht er ook niet bij na ,rust en dat kon alleen door een daad te stellen die ik nu nog altijd betreur omdat ik de mensen die mij graag zien pijn heb gedaan maar vergeef het mij

Want mij werd ook pijn gedaan en het is niet te herstellen, het geeft mij zo erg veranderd dat ik soms schrik van mezelf . Ik ben een ander mens geworden, ik ben emotieel en toch voor sommige dingen zo hard geworden. Toen ik  bij kwam in het ziekenhuis had ik alleen maar schaamte gevoel al de rest was koud en zonder kleur, ik durfde bijna niet rond mij te zien want ik zag alleen die blikken van waarom ?

Maar daar kon ik niet op antwoorden.Maar toch vraag ik aan mijn lieve man  en zoon vergeef me ik wilde jullie geen pijn doen

.Wat de rest er van denkt kan me geen barst schelen. Toen ik thuis kwam heb ik na lange tijd een brief geschreven naar de minister van de lanotte en Mieke Vogels over dokter Crevits en zijn methode aangeklaagd . heb van beide ministers antwoord ontvangen ze gingen alle twee de zaak opvolgen.

En inderdaad ik ben opnieuw opgeroepen deze keer was ik zo bang dat ik een pil moeten innemen heb om rustig te zijn. Maar het bleek allemaal niet nodig achter af, de man was heel gevoelig zelfs menselijk niet te geloven na wat ik vorige keer mee maakte,hij bekeek mijn been en zag dat er drie grootte wonden waren en vroeg als dat dikwijls zo was ,ik zei toch veel. Hij zei mij ook dat er op mijn fiche stond dat ik een tijdelijke verlamming had.

Tuurlijk het was nog van dat onmens .Hij zei dat alles nu vlug in orde zou komen

.En interdaad na 2jaar en 4maand heb ik eindelijk een  parkeerkaart voor invalide personen, heb ik 80% invaliditeit maar pasop stel u daar niet veel van voor. Want alles waar je zou kunnen van genieten wordt te niet gedaan om dat alles op naam van mijn man staat we zouden van tafel en bed moeten scheiden om te kunnen genieten . En dat is het mij juist niet waard dat ze het steken waar het donker is.

Zo zie je maar ze beloven van alles voor de  invalide mens zo als nu 2003 jaar van de gehandicaptenmens al eens geprobeerd om in het gemeente huis op uw gemeente aan een receptie mee te doen? nee !  Ik wel moeilijk  maar nee, dat zijn alleen maar je gedachten je trommelt 4 sterke manspersonen  op en laat ze je lekker naar boven dragen 32 trappen op en af.

Maar dat moet dan wel 4 keer want je bent pas boven of de fotograaf komt op het leuke idee om een foto van gans de groep op de trappen van ons zeer mooi gemeentehuis te nemen  ,ja k'hoor je al denken dat is toch niet zo erg nee voor een mens met twee goede benen geen probleem, maar stel je eens in ons plaats,voor iedereen ten toon leuk is anders.

Ik bedank wel de personen die mij op en af de trappen gedragen hebben. Met een uitstapje naar zee heb je ook al zoveel pret!!!!! je wilt dan ook al eens in het zand zitten laat maar zitten k'zie je denken waar heeft het mens het over naar zee gaan , blijf thuis hè mens als je zelf niks kunt.

En zo denken vele mensen dat wij daar niet horen,dat is alleen voor mensen die kunnen lopen, beu!!! lekker niet want mijn zus vond  dit jaar bij ons ja,ja, gehoord het goed  bij ons aan zee een reuze rolstoel om het strand op te rijden,het was geen gezicht dat reuze ding en de kleur wit en geel ja,ja zo geel als een kanariepietje.

Maar hebben wij een pret gehad het was voor mij 4jaar geleden dat ik in zee was. Ik had nooit gedacht dat ik mezelf zo te kijk zou stellen maar het was gewoon heeeerlijk. Zo zie je maar zeg nooit dat zou ik niet doen, want je wordt er toe gedreven anders kom je nergens meer,en zo ben je nog eens iets aandoen samen met je partner.

Ik heb nu terug contact met vriendinnen van in mijn school tijd,we bellen en gaan eens samen komen hebben ze beloofd, maar er word zoveel beloofd tussen pot enpint. IK zie wel als het zo ver is, wat ik nog niet verteld heb  je leert je omgeving met andere ogen bekijken je ziet dingen die er misschien altijd al geweest zijn maar die je nu pas ontdekt .

Raar maar toch de mensen hebben geen oog meer voor kleine alledaagse dingen, als er over gepraat wordt dat het weg is dan opeens  hebben ze zo iets van doe er dan iets aan , maar waarom moet een ander het eerst aanklagen voor er iets veranderd. Neem nu televisie ,wat is er nu nog belangrijker ,hun soap komt op de eerste plaats en dan pas het gezin word er nog gepraat met elkaar nee!

Want er is eerst nog bigbrother,jambers ,en dan is het tijd om te gaan slapen morgen zullen we er wel over praten pas als het te laat is en hun relatie wat dat ook was?   er niet meer toe  doet want ze hebben al iemand die wel luistert en hoe .

Wij maken heel veel tijd voor elkaar en kunnen goed met elkaar praten.   Ik heb maar een grootte angst en die raak ik maar niet kwijt, sinds mijn man zijn hart infarct ben ik soms bang om  te diep te slapen  . want toen hij het de eerste keer  kreeg heb ik hem kunnen helpen en vlug opstaan, om de dokter te verwittigen.

Een geluk want het kwam op minuten opaan.Nu geeft hij in totaal 2 grootte en een klein gehad, maar nu ben ik niet meer zo mobiel als toen. Wat zou ik moeten doen zonder mijn ventje, je weet niet wat een vlinders wij nog steeds hebben voor elkaar . Ik ben soms zelf verrast van onze liefde voor elkaar het is gewoon een mooi geschenk dat we met zijn tweetjes mogen delen.

Je ziet het leven neemt en geeft , wij zijn naar elkaar toe gegroeid door onze tegen slagen ,vroeger kon ik mij opwinden om een nieuwe rimpel nu vindt ik dat ik er nog goed uit zie. Nee ik ben niet ijdel of toch ja ik geef toe dat ik het wel een beetje ben ik heb ook graag dat ze eens naar mij kijken, en niet om dat ik in een rolstoel zit maar om dat mijn haar goed zit of om mijn mooi toeterke ,zo als mijn liefje het zo mooi verwoord

. Zulke dingen zijn toch belangrijk niet? Maar je moet vooral niet denken wat een zielig mens ,want ik voel mij alles behalve zielig ,Wij maken zelfs soms grappen over mijn handicap zo als onlangs, toen wij aan het vrijen waren lag mijn been in de weg je moet namelijk weten dat been geeft geen gevoel meer dus waar het ligt blijft het liggen ,soms is het letterlijk en figuurlijk een blok aan mijn lijf

.Maar nu verder over die grap dus het been lag in de weg ,k'zeg tegen mijn man alles  wat je niet kunt gebruiken gooi je maar aan de kant we rapen het straks wel weer samen

We zijn samen beginnen brullen van het lachen, ach je dacht dat ons seksleven opgehouden was de dag dat ik verlamd geraakt ben vergeet dat maar.In het begin en dan spreek ik van 4 enhalf jaar geleden geeft het zo wat 8maanden stil gelegen,alleen de knuffels waren er toen . Je leert op een andere manier seksen , en nu komt de uitleg ! Vergeet het lekker geheimpje tussen mijn liefje en mij,

Onze humor is er op vooruit gegaan ons Mady dat is mijn schat van een schoondochter zegt altijd ons make gij zijt niet te schatten, je humor blijft steeds bij de hand, ook als is het soms galgenhumor het is en blijft humor.  Zo ben ik onlangs terug in het ziekenhuis  opgenomen met rug en nier klachten, we zitten te wachten bij de dokter voor mijn rug maar ze hadden mij al iets gegeven om mijn darmen te reinigen ,

Ja juist je kan al raden wat er komt, redelijk veel mijn gedacht .K'zeg tegen mijn man vraag hier maar waar de koning te voet gaat want d'is van dade , ik werd nu toch onpasselijk t'was niet meer normaal, vlug naar toilet  en de rest ken je wel hè met alle aroma's. Nu de grap ons Mady komt s'avonds op bezoek en vraagt aan mij en make hoe was het bij de dokter k'zeg maar m'kind nog al een geluk dat het bij de gynicoloog niet was gezou mij daar nog al zien liggen hebben met zo een bruin oog.

We hebben in al ons miserie tranen gelachen, ons Mady kwam niet.meer bij . Mijn gelach is er ook niet altijd hoor k'ben soms ook wel eens een huilebalk, maar ik ben ook maar een mens van vlees en bloed hè! Maar ik probeer van zo veel mogelijk te huilen als ik alleen ben ik belast niet graag mijn omgeving is nergens goed voor

.Alleen bij mijn lieve vriendin Claudine , kan ik eens goed uithuilen en ik kan je verzekeren dat  doet enorm goed. De laatste tijd deed ik bijna niets anders meer dan huilen als ik haar zag ,ik heb het haar gezegd k'zeg kind vergeef het mij maar t’s sterker dan mezelf , je hoeft je nergens om te schamen zei ze mij maar toch ze komt maar eens de vrijdag en dan lachen we liever en vertellen we   liever over prettige dingen.

Wij zijn onlangs 30 jaar getrouwd hebben een mooi verrassings feest op touw gezet mijn liefje wist er niets van vrienden en familie moesten zwijgen tot hij binnen kwam in de zaal ,ik droomde er al lang van om hem eens te verrassen en hem in de belangstelling te stellen want zeg nu zelf zo een man verdient dat toch ,we waren er een tijdje zoet mee om alles naar wens te laten verlopen, maar stil aan kreeg het vorm nog een paar kinder ziektes weg werken  en we waren al een eind op weg

.Maar het werd de hoogste tijd want ons Fredje, begon onraad te ruiken niet in de zin van dat hij het door had maar hij kent mij te goed om niet te zien dat ik ergens mee zat .En elke avond opnieuw vroeg hij maar wat is er toch , ik werd er om de duur nijdig van en antwoordde steeds maar niets om de duur zei hij het zelf al
.Het werd heter en de sfeer was niet om over naar huis te schrijven ,eindelijk de grootte dag kwam eraan.Mady had s'avonds gebeld en ze vroeg aan ons pake of hij Serge opsleep touw  wou nemen geen probleem hij zou er wel iets op vinden om hem bezig te houden,zo datzij een verassing kon voor bereiden voor Serge om dat ze zo gezegd 1 jaar elkaar kenden; Dus dat was weer een leugen meer de laatste tijd deden we niets anders meer,maar t'was voor t'goede doel.

Wij vlug naar de feestzaal om de tafels te versieren en nog wat bloemen schikken , de muziek installeren en zo van die dingen en met de minuut meer zenuwen krijgen want het moest eens verkeerd lopen.Het werd stilaan tijd ik had het niet meer, en toen belde pake naar Mady om te vragen of hij al mocht komen met Serge ,ja ja geen probleem maar Serge moest eerst nog bij Mario op een feestje de muziek liet het af weten ja t'al goed je doet maar hier is alles klaar zelfs de kameraden zijn er al .En of de kameraden er waren hij zou nog al staan kijken , nu ik kan je zeggen ik ben op dat laatste uur 10jaar verouderd zo voelde het althans.

Serge was aan gekomen aan de zaal en vroeg aan zijn pake mijn ventje om mee te gaan binnen en eens goede dag te zeggen aan Mario , peinst zij mijn man dat ik bij al dat volk binnen zal gaan.Serge wrong zich in alle mogelijke bochten hij zou zijn pake binnen krijgen al moest hij hem daar voor onder zijn arm persoonlijk binnen slepen.Na lang zagen en plagen was het toch zo ver nu hem nog als eerste door de deur krijgen , dat was een makie een duwtje tegen de deur en ter zelfde tijd tegen pake .

En ja hoor daar stond mijn grootte liefde met tranen in de ogen hij wist niet waar eerst kijken. Ik kreeg een dikke kus en dan riep iedereen supreese , de spanning was voor de helft weg hij begreep nu hoe lastig ik het gehad heb om dit alles te verwezenlijken alleen had ik dit niet gekund daarvoor mijn dank aan de kinderen .

En aan allen die zo goed gezwegen hebben.Maar wat we alle twee niet wisten dat ze allemaal samen hadden gelegd om een verwen weekend in het Oudenburg een massage , lekker eten , een mooie kamer met alles erop en eraan ssst zelfs een waterbed daar droomde ik al heel lang van

Ik geniet er nog van als ik mijn ogen sluit ,het is zeker voor herhaling vatbaar. Maar ik denk dat het erg lang zal duren voor mijn Fredje, nog ergens met zijn ogen open intrapt want als we zo eens stilletjes praten ist zo direct van wat gaat ge nu weer in elkaar boksen .Ja zo zie je maar laat je niet te vlug verleiden om te helpen iemand te verrassen ,want het kan soms verkeren.

Je ziet dat het er bij ons niet eentonig aan toe gaat , we hebben graag af en toe eens een beetje pret. Nu zijn we weer in een fase van wachten aan beland we zijn namelijk aan het wachten op de goedkeuring voor een Mobieltje voor mij . Maar ik vindt persoonlijk dat het wel heel lang duurt  , gans de zomer zulk mooi weer en ik heb thuis gezeten aan mijn garage .

Ik was wel blij met het goede weer dat maakte veel goed maar  toch je komt niet onder de mensen , En je weet om de duur niets meer te vertellen , je blijft achter in je ontwikkeling want zeg nu zelf alles verandert zo snel dat je om de duur niet kan volgen . K'zeg niet dat het allemaal even goed is ,want kijk eens om je heen  de jeugd verveeld zich zelf kinderen van 9 jaar zeggen k'verveel mij .

Waar zijn we in hemelsnaam mee bezig , ik kijk heel veel naar de mensen als ik buitens huis ben en ik moet zeggen kunnen de mensen niet meer lachen of is dat te veel gevraagd . Het zal wel aan mij liggen denk ik dan ,heb je al eens gezien hoe onwennig de mensen zich voelen in een wachtplaats , van het ene been op het andere en maar doen alsof het boekje dat ze aan het inkijken zijn zo interessant is , het boekje is zelfs niet eens meer up-to-date laat staan het is zelfsbijna antiek,

maar liever dat dan een gesprek voeren met een persoon die je niet kent. Dan is het weer anders als je de zelfde ziekenkamer deelt want dan ben je opeens geen vreemde meer raar , wat zijn mensen toch rare dieren !! Ja ik heb me niet mis schreven hoor, neem een hond het eerlijkste dier ter wereld als het je niet moet zal hij dat meteen laten blijken ,bij mensen ligt dat een stuk moeilijker let maar eens op , ze observeren je een poos dan hebben ze al een menig klaar t'zal wel zus of zo zijn en de kous is af je kan er niets tegen in brengen want de menig is gevormd ,en voor hun is dat het enige wat telt .

Neem nu een goede naam iedereen wil en zal een goede naam hebben , dat is nodig in deze onverschillige wereld ,al op gelet hoeveel er nodig is om die goede naam de bewaren veel heel veel . En hoeveel moeite kost het om hem kwijt te spelen , een woord is genoeg raar hè , Ja de wereld zit raar in elkaar . Mensen kunnen je maken maar je even rap kraken en dit is de nieuwe trend aan het worden staat de persoon je niet aan je verzint maar wat hoe vieser hoe liever als ze het maar verkocht krijgen..

Je zult je misschien wel afvragen waarom ik dit schrijf maar ik heb veel tijd om mensen te observeren , jemoet er eens een half uurtje voor uittrekken en je zult zien dat je ook een andere kijk zult hebben op mensen rond om jou .Al eens op een open plek in het bos gestaan en ineens de drang voelen opkomen om het luidkeels uit te brullen en het te moeten inhouden om dat je zo iets toch niet doet als wel opgevoede mens , maar  eens of morgen vergeetik mijn opvoeding en brul ik dat horen en zien vergaan.

Want daar heb ik soms behoefte aan want de mensen zijn zo hypocriet ze spreken met je alsof ze alles van je probleem weten, en draaien zich om en vergeten dat je ooit bestaan hebt .Zulke mensen hoef ik helemaal niet .K'weet het is niet meer van deze tijd maar  een goede dag wensen is soms al meer dan genoeg om iemand het gevoel te geven dat hij of zij iets betekend voor de maatschappij , Deze zomer heb ik het nog aan de lijve onder vonden we waren aan zee ,

Nee niet die dag het was na ons weekend je Oudenburg, we waren nog afgezakt naar nieuwpoort en je zult het geloven of niet maar we  zijn gezellig gaan koffie drinken wat voor gezellig moest door gaan tot ik naar t'wc moest want dat was wat anders hoor, heb je al ooit een afdaling gedaan met een rolstoel wel ik ook niet

,20 trappen leek mij ook te veel om zo maar vrije val te doen  t'is dat naar boven komen hè dat zo lastig is !!!!!!!!!!!!!

Maar je ziet maar weer eens hoeveel rekening er wordt gehouden met iemand die slecht te been is laat staan zich met een rolstoel verplaatst. Dus de koffie smaakte niet meer want als het water je tot in ogen staat en bedoel geen tranen hoor maar je weet wel hè

.Dus we riepen er de ober bij het bleek de patroon zelf te zijn en vroegen hem hoe we dat gingen oplossen , Ho dat bleek niet de eerste keer te zijn ,

kijk mevrouw hier rechtover is een politie kantoor en daar naast is een VVV kantoor en daar kun je kwijt wat je hier niet kunt

.We sloegen ons ogen naar rechts en inderdaad daar stond een rolstoel op het uitgang bord hoe dom van ons . Misschien hadden ze daar ook koffie ? We waren toch dommeriken , dat zou je als gehandicapte persoon nu moeten weten waar je koffie en versnaperingen  kunt krijgen ,kunnen ook alleen maar gezonde mensen hun behoefte doen . allee in veel zaken is het toch zo . Dit verhaal is er dank zij CLAUDINE bedankt!!